و لا تبلغ الأروى شماريخها العلى * * و لا الطّير الّا نسرها و عقابها و ما خوّفت بالّذئب ولدان اهلها * * و لا نبحت الّا النّجوم كلابها و اينكه مؤلّف دو بيت مذكور را بابو العلاء نسبت داده خواه مقصود او ابو العلاء معرّى بوده يا غير او سهو واضح است ، ( 13 ) ص 115 س 2 ، بدالّت آنك ، دالّة بتشديد لام در اصل اسم مصدر است از ادلال بمعنى گستاخى و جرأت و ناز قال فى اللّسان : « ادلّ عليه انبسط و ادلّ عليه وثق بمحبّته فافرط عليه و فى المثل ادلّ فأملّ و الاسم الدّالّة و الدّالّة ممّن يدل شبه جراءة منه و لفلان عليك دالّة و فلان يدلّ عليك بصحبته ادلالا و دالّة اى يجترئ عليك » ، انتهى باختصار ، و در تاريخ يمينى گويد 2 : 322 : « و كان غرض السّلطان فى عقد الرّئاسة له ان يقمع به من انعقدت تله بدالّة التّألّه و التّعبّد و سابقة التّرهّب و التّزهّد » ، ولى بعدها اتّساعا تعبير « بدالّت آنكه » در طىّ عبارات فارسى عموما بمعنى « به حكم آنك » و « بمناسبت آنكه » و « بعلّت آنكه » و نحو ذلك استعمال شده است . ( 14 ) ص 117 س 7 ، سقنجاق نوين ، سقنجاق ( سوقونجاق ، سوغونجاق ، سوغنجاق ، سونجاق « 1 » ) نوين پسر سدون نويان بن جيلاوغان بهادر بن سورغان شيره از قوم سلدوس از اقوام مغول در لكين از امراء معتبر هولاكو بود ، رشيد الدّين گويد : « و از پسران سدون نويان كه با هولاكو خان [ در سنهء 651 ] بايران‌زمين آمدند سونجاق نويان بود به راه يارغوچى و امير دست راست و امير كزيك و زيردست كوكه ايلكا نشستى ، و برادران او كهتى نويان و اراتيمور ايدجى و تودان و تيمور بوقا ، و پسران

--> ( 1 ) اين املاى اخير بنابر قاعدهء مطّردهء زبان مغول است در حذف قاف يا كاف يا گاف وسط كلمه از قبيل شيبقان و شيبان و سنگقور و سنقور و هولاكو و هولائو ، رجوع شود بج 1 ص 51 ح 4 ، و ص 142 ح 6 ،